پرنده ات میشوم...
گریه های بی امانم تمامی ندارد
دیگر حتی آرامم هم نمیکند
دلتنگم،دلم بهانه می گیرد
بهانه ی دست نیافتنی ها را...
شاید دلتنگ آسمان است
حق دارد طفلکی...
زمین برایش دیگر کوچک است
دلم پرواز می خواهد...
دلتنگ بالهای گمشده اش شده...
اما دلکم... او دیگرنمی آید...
باید به نبودن ها عادت کنی
به رفتن وگم شدن در دل ابرهای تیره
دلم پرواز می خواهد...
بال هایش شکسته، خدا کند، خاطرات پروازش از پای در نیاورد
خدا کند...
انتهای همه ی حرف هایم به تومیرسد...
تویی که انتهای عشقی...
انتهای پرواز من...
خورشیدم باش
پرنده ات میشوم...
خدای من...
+ نوشته شده در شنبه دوم شهریور ۱۳۹۲ ساعت ۸ ب.ظ توسط بانوی شرقی
|